FSHR มีผลโดยตรงต่อการตอบสนองของรังไข่และจำนวนไข่ที่เก็บได้ในแต่ละรอบของการรักษา ในกรณีที่ตัวรับมีความไวน้อย การใช้ยากระตุ้นไข่แบบมาตรฐานอาจทำให้รังไข่ตอบสนองได้ไม่ดีเท่าที่ควร ในทางกลับกัน หากตัวรับมีความไวต่อฮอร์โมนสูง การทราบข้อมูลล่วงหน้าจะช่วยให้แพทย์หลีกเลี่ยงการจ่ายยาในปริมาณที่มากเกินความจำเป็น ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงต่อภาวะรังไข่ถูกกระตุ้นมากเกินไป (OHSS)

ด้วยเหตุนี้ ข้อมูลจากการตรวจ FSHR จึงเข้ามามีบทบาทสำคัญในการช่วยแพทย์ประเมินและปรับเปลี่ยน ‘ชนิดและขนาดยา’ ให้พอดีกับคนไข้แต่ละรายอย่างแม่นยำ เพื่อแก้ปัญหาการตอบสนองน้อย และป้องกันการได้รับยามากเกินไปโดยไม่จำเป็น ซึ่งจะช่วยเพิ่มโอกาสความสำเร็จในการทำ IVF/ICSI ได้อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิภาพสูงสุด

ผลการตอบสนองของรังไข่ต่อฮอร์โมน FSH จะแตกต่างกันในแต่ละคน ส่วนหนึ่งเกิดจากพันธุกรรมของ FSHR โดยเฉพาะตำแหน่ง N680S (rs6166) ซึ่งเป็นหนึ่งในตำแหน่งสำคัญที่มีผลต่อระดับ ‘ความไว’ ของตัวรับฮอร์โมนนี้

• ผู้ที่มียีนบางแบบอาจจะตอบสนองต่อการกระตุ้นไข่ได้ดี ทำให้ได้ไข่ที่มีคุณภาพสูงและจำนวนมากขึ้น
• ในขณะที่ยีนในบางลักษณะอาจตอบสนองได้น้อย ต้องใช้ฮอร์โมนในปริมาณมากขึ้น หรือปรับเปลี่ยนชนิดของยาเพื่อให้ได้ผลที่ดีที่สุด

ดังนั้น การตรวจวิเคราะห์ยีน FSHR จึงเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ช่วยให้แพทย์ออกแบบแนวทางการรักษาเฉพาะบุคคลได้อย่างแม่นยำ ลดความเสี่ยงจากการใช้ฮอร์โมนเกินจำเป็น และเพิ่มโอกาสตั้งครรภ์สำเร็จในรอบการรักษา

การนำข้อมูลทางพันธุกรรมของ FSHR มาประยุกต์ใช้ในเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์ ถือเป็นแนวทางใหม่ที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการกระตุ้นไข่ และลดภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้น

จากข้อมูลรูปแบบของยีน FSHR ตำแหน่ง N680S แพทย์สามารถเลือกชนิดของฮอร์โมนกระตุ้นไข่ให้สอดคล้องกับการตอบสนองของร่างกายแต่ละคนได้แม่นยำยิ่งขึ้น โดย
ผู้ที่มีรูปแบบยีนกลุ่ม S-allele (Ser/Ser หรือ Ser/Asn): มักตอบสนองต่อฮอร์โมน FSH ที่สกัดจากปัสสาวะ (Urinary FSH หรือ uFSH) ได้ดีกว่า
ผู้ที่มีรูปแบบยีนกลุ่ม NN (Asn/Asn): มักตอบสนองต่อฮอร์โมน FSH ชนิดสังเคราะห์ (Recombinant FSH หรือ rFSH) ได้ดีกว่า
การเลือกใช้ฮอร์โมนให้เหมาะกับพันธุกรรม จะทำให้การกระตุ้นไข่เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและปลอดภัยมากขึ้น

เมื่อทราบล่วงหน้าว่ารังไข่มีแนวโน้มตอบสนองต่อ FSH ได้มากหรือน้อย การกำหนดขนาดยาจึงมีความแม่นยำสูงขึ้น ช่วยให้แพทย์หลีกเลี่ยงการจ่ายยาในปริมาณที่มากเกินความจำเป็น ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงต่อภาวะรังไข่ถูกกระตุ้นมากเกินไป (Ovarian Hyperstimulation Syndrome – OHSS) ในขณะเดียวกันก็ป้องกันปัญหาการให้ยาน้อยเกินไปจนได้จำนวนไข่ไม่เพียงพอต่อกระบวนการรักษา

เมื่อการเลือกยา และขนาดยามีความเหมาะสมกับพันธุกรรม ผลลัพธ์ของการกระตุ้นไข่ก็จะมีประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งยังช่วยให้ได้ไข่ที่มีคุณภาพพร้อมสำหรับการปฏิสนธิ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลให้โอกาสตั้งครรภ์ประสบความสำเร็จเพิ่มขึ้นตามรอบการรักษาด้วยวิธี ICSI

แนวทางดังกล่าวสอดคล้องกับผลการศึกษาวิจัยของ Hjelmér และคณะ (ปี 2025) ที่ศึกษาในกลุ่มตัวอย่างผู้หญิงที่เข้ารับการกระตุ้นไข่ครั้งแรก โดยใช้การตรวจยีน FSHR N680S (rs6166) เพื่อเลือกชนิดของฮอร์โมนให้ตรงกับจีโนไทป์ (Genotype-guided stimulation) ผลการศึกษาพบว่า ผู้ที่ได้รับฮอร์โมน “ตรงตามจีโนไทป์” มีผลลัพธ์การตั้งครรภ์สะสมและอัตราการคลอดแบบมีชีวิต (CLBR) สูงกว่ากลุ่มที่ไม่ได้ตรวจจีโนไทป์ โดย กลุ่มที่ได้รับฮอร์โมนที่เหมาะสมกับพันธุกรรมมีอัตราการตั้งครรภ์สะสมสูงถึง 51% เทียบกับ 40% ในกลุ่มควบคุมที่ใช้ยาตามมาตรฐาน ข้อมูลเหล่านี้เป็นหลักฐานสนับสนุนว่า การกระตุ้นไข่แบบเฉพาะบุคคล (Personalised Ovarian Stimulation) โดยอาศัยข้อมูลยีน FSHR มีประสิทธิผลสูงในการช่วยเพิ่มการตอบสนองของรังไข่ และเพิ่มโอกาสความสำเร็จของการตั้งครรภ์ได้อย่างเป็นรูปธรรม